Waldorf en waterpas

Hi Ernst,

Alan Parsons, ja geweldig! Ik bestel net ‘Out of the Blue’ op CD van The Electric Light Orchestra (E.L.O.) Er hangt hier sinds 1 januari de Beatles scheurkalander (nostalgie!) en daar noemde John Lennon Jeff Lynne vanwege dit album ‘de enige waardige opvolger van de Beatles’. Dus meteen besteld als CD, want te lang niet gehoord en ik kan maar geen vrienden worden met Spotify en consorten. Gisteravond wilde ik wat beluisteren bij Apple Music en niets wilde werken. Bleek vanmorgen dat Apple een storing had. OK, kan gebeuren. Maar er is altijd wat. Een CD pak je en het knalt uit de speakers.

Bedankt voor de tip maar ik kan je garanderen dat onze wastafel perfect waterpas hangt! Je kent Hans, onze klusjesman. Waterpasser wordt het niet, Ernst! Maar je herinnert hier fijntjes aan één van de weinige dieptepunten in onze vriendschap, die ik hier met schaamte moet uitleggen. In 2009 richtten Verena en ik onze eerste galerie/studio in aan het Hahnenpatt 15a in Suderwick. Ernst en Janny hebben daarbij enorm geholpen. Zo was Ernst in zijn eentje een flink deel van de dag bezig ons beamerscherm op te hangen, terwijl Verena en ik gezellig aan het inkopen waren. Ik kom binnen en zie dat scherm en zeg, lompe Haagse lul die ik soms kan zijn: “Goedemiddag Ernst, dank je wel maar hij hangt scheef hoor!” Ernst werd heel rood maar hield zich in. Heel knap eigenlijk. Waterpas erbij. Natuurlijk hing het scherm recht maar liep het plafond vreselijk scheef. Nogmaals excuus Ernst, hier voor het oog van heel de wereld!

Als fotograaf heb ik ooit iets dergelijks meegemaakt. Ik maakte in 1993 in opdracht van de Rijksgebouwendienst een boekje over het monumentale en toen fris gerenoveerde pand Herengracht 380 in Amsterdam waar het NIOD (vml. RIOD) zijn intrek ging nemen. Ik fotografeerde o.a. een fraaie gang. Met de analoge Hasselblad uiteraard. Toch bepaald geen speelgoedcamera.

Maar de volgende dag schrok ik behoorlijk toen ik de ontwikkelde films op de lichtbak bekeek. Eén van de muren stond krom! Vertekening van de lens wellicht? Meewarig boog mijn toenmalige compagnon zich over de dia’s en zei: “Dat komt door die groothoeklens die jij gebruikt. Het nieuwe type is veel beter!” Het waren de tijden dat we goed verdienden met fotograferen en zoiets kon ik natuurlijk niet op me laten zitten, dus spoorslags naar Capi-Lux Vak in Amsterdam voor een nieuwe Carl-Zeiss Distagon 4.0/40mm. Na inruil van de oude moest ik toch nog 3.500,- Gulden aftikken. Maar ik was wel vlakbij de Herengracht en kon de lens onmiddellijk uitproberen. De volgende dag als een speer naar het laboratorium om de nieuwe opnamen te bekijken. En Gdvrdegdvr, de muur stond nog steeds even krom!

Compagnon er weer bij. Grote vraagtekens boven onze hoofden. En samen naar de Herengracht. En wat daar niet zo opviel maar er op de foto wel uitsprong: de muur was krom! Die lens heb ik overigens nog steeds maar gebruiken doe ik hem niet meer. Ik heb dan ook besloten hem op Ebay te zetten. Want daar brengt hij – gebruikt – tussen de 1.500 en 2.000 Euro. Met beleggen had ik ooit minder succes!

(Cartoon: © Dirkjan)

Old and wise

Ha, die Joop. 
Alhoewel wij ons hadden voorgenomen om niet elke dag op elkaar te reageren, waren er toch voldoende aanleidingen in jouw bijdrage om vandaag eens even de tijd te nemen om te reageren. Al was het maar om hier en daar wat te prikkelen.

Je vraagt je af of je door jouw waarnemingen ongeneeslijk nostalgisch en melancholiek aan het worden bent en of het niet fout is om af en toe terug te verlangen naar vroeger, vroegâh vrij vertaald in dat mooie Haagse dialect.

Ik kan je geruststellen. Ja, het is ongeneeslijk en nee, het niet fout. Het is onlosmakelijk verbonden aan onze leeftijd en het is soms heerlijk om je erin onder te dompelen.
Tegelijk leer je te accepteren dat je korte termijn geheugen minder wordt en je lange termijn geheugen beter. Niet zo gek lang geleden schreef ik daar op deze plaats een overpeinzing over,
Tegenwoordig excuseer ik mij dan ook steeds vaker met de opmerking ‘daar heb ik geen actief geheugen bij’. Meestal helpt die ander, een veel jonger iemand, mij dan bij het terughalen van die herinnering. Wel zo gemakkelijk.
Maar ik geef toe er zijn van die mensen die veel jonger zijn dan wij, die menen met zo’n excuus te kunnen wegkomen.
Als wij dus een Haagse versie van Waldorf en Statler willen zijn dan ontkomen wij er niet aan ons zo nu en dan als oude wijze mannen te gedragen en ons onder te dompelen in nostalgie en melancholie. Lekkâh !

In dat kader hoorde ik vanmorgen een prachtige oude hit van The Alan Parsons Project – Old and Wise. Ik was pas 36 jaar oud toen ik werd overdonderd door dit prachtige lied. Alhoewel ik toen al een beetje kaal werd, was ik bepaald nog geen oude wijze man. Misschien stemt zo’n lied wat te lief en weemoedig, maar daar hadden Waldorf en Statler ook een menig over:
Statler: You know something, that was a sweet number.
Waldorf: It sure was.
Statler: You know something else?
Waldorf: What?
Statler: I HATE sweet numbers.

Oh ja en omdat ik het niet kan laten toch nog een tip,
Je zult begrijpen dat ik het om meerdere redenen verstandig vind om bij dat grote Zweedse woonwarenhuis te kopen. Sommige artikelen (denk bijvoorbeeld aan de Billy) hebben ze daar al decennialang in het assortiment, maar kennelijk voldeed jouw droomwastafel niet meer aan de normen van deze tijd. Maar het kan ook zo maar aan leveringsproblemen hebben gelegen.
Nou weet ik dat jij het zeer belangrijk vindt dat iets waterpas hangt of staat. Maar in dit geval zou het wel eens de oplossing kunnen zijn om de wastafel juist een klein beetje uit het lood te plaatsen. Dan hoef je na het tandenpoetsen niet met je handen je spuug en tandpastaresten naar het putje te dirigeren. Dan loopt het wellicht vanzelf weg. Het was maar een idee maar misschien ben je het er niet mee eens.

Waldorf en wastafels

Ja Ernst, met je prachtig geschreven en ontroerende introductie leg je de lat wel meteen erg hoog voor mij. Je kent kennelijk geen medelijden met iemand die 15 jaar geleden voor het laatst 7 blogjes schreef en er toen uit tijdgebrek meteen de brui aan gaf (zie het haast antiquarische https://joopvanreeken.wordpress.com). Ik moet nu met de billen bloot en mijn ’s ochtends onder de koude douche ontstane idee voor een gezamenlijk blog handen en voeten gaan geven. 

Tegelijk is de kans om uit te kunnen groeien tot ‘de Haagse Waldorf en Statler’ te mooi om voorbij te laten gaan. We zouden ons, met een subtiele verwijzing naar waar we opgroeiden, ‘Loosduin en Zuiderhout’ kunnen noemen. Heerlijk lachen en mopperen op zijn Haags!

Wat heb ik, deels nog samen met mijn vader zaliger op de bank, moeten lachen om Waldorf en Statler! Onlangs heb ik op Disney Channel (één van de gevoeld 400 abonnementen die ik op mijn computer en TV heb doorlopen en waarvan ik alleen na uren zoeken kan ontdekken hoe je die weer opzegt) wat oude afleveringen bekeken van de Muppet Show. Nog steeds een geniaal programma!

Eén van de beste grappen die ik mij herinner, was na een optreden van Fozzie Bear, de weinig succesvolle zanger/muzikant onder de Muppets. Na zijn liedje begeeft Fozzie zich op glad ijs en vraagt aan de twee wat ze ervan vonden. W&S (of S&W. Wat jij wilt.) reageren vanaf hun balkon in het theater onverwacht mild: “Dat was helemaal niet zo slecht!” Fozzie klaart helemaal op. W&S: “Maar we hebben nog wel een tip voor je”. “Oh ja, wat dan?”, vraagt Fozzie gretig. “Je zou beter iets verder naar achter op het podium gaan staan”. “OK!”, zegt Fozzie, “Hoeveel ongeveer?” W&S, schuddebuikend van het lachen: “Well, do you have a car?”

Juist in deze verontrustende tijden hebben we de humor broodnodig. Ik heb vorige week, terwijl in de Oekraïne de bommen vielen en er bij ons ook tranen van frustratie en verdriet vloeiden, een paar dagen lang  de slappe lach gehad, telkens als ik terugdacht aan een aflevering uit de geniale ‘Frasier’-serie, die we hier compleet op DVD hebben liggen. De aflevering heet “Boo!”. Aan het begin laat Frasier’s inwonende vader Frasier heftig schrikken en vader heeft daar de rest van de dag, samen met zijn vriendin Ronnie en Frasier’s broer Niles, enorme lol over. Frasier vindt dat uiteraard maar niks en besluit wraak te nemen. Zie https://www.dailymotion.com/video/x6tpnsk vanaf 7m10sec. Laat het Engels voor wat het is, maar kijk wat er gebeurt. Woorden overbodig. Het beeld van de doorgaans droogklotige en arrogante Frasier in clownskostuum heeft me een week vrolijk gehouden.

Frasier neemt wraak

Gek eigenlijk, want ik kan me goed voorstellen dat anderen denken: “Wat is daar nou zo leuk aan?” Verena moest er ook hard om lachen maar ik geloof nog meer om mij, vanwege de tranen die ik in mijn ogen had, dan om de scene zelf. En een beetje bezorgd keek ze ook, want ik had net een flinke hap eten in mijn mond gestoken. Zoiets kan makkelijk fataal aflopen, net als in “Boo!”.

Humor is heel persoonlijk. Ik ken de personen en de karakters van de serie door en door want we hadden al 10 seizoenen gezien en genoten voordat deze aflevering voorbijkwam. Dan kijk je er anders naar. Dan komt zo’n scene ook totaal onverwacht. Ongelooflijk hoe de serie van aflevering op aflevering op hoog niveau blijft. En opnieuw denk ik: “Welke hedendaagse serie kan daaraan tippen?”

Dat is wel een gevoel dat me steeds vaker overvalt: wat is er in andere tijden toch een hoop moois gemaakt! En vaak denk ik daarbij: dat zouden ze nu niet eens meer kunnen. Wordt dit dus een blog vol ‘vroeger was alles beter’? Nee. Maar ik ben wel kritisch als mij iets als ‘vooruitgang’ wordt verkocht. Dat wil ik dan wel graag even controleren. Een voorbeeld?

Vanwege een waterschade moest onlangs onze badkamer geheel worden gerenoveerd. Gelukkig zijn we goed verzekerd en mocht de badkamer ook wel een keertje op de schop. Wie ooit bij ons thuis was, weet wel waarom. Een nieuwe badkamer betekent ook een nieuwe wastafel. Die laatste hadden we denk ik tien jaar geleden al op het oog bij IKEA. Met het bijpassende meubel. Maar tien jaar is bij IKEA een eeuwigheid. Dus toen we onlangs naar Duiven reden om hem daadwerkelijk te kopen, vonden we wel het meubel maar niet de wastafel onzer dromen. “Heeft u ook nog de bijpassende wastafel van keramiek?” Bij uitzondering (ik tref bij IKEA meestal uiterst vriendelijk personeel) troffen we een stuk chagrijn dat me direct aankeek met de verwijtende blik: “Onder welke steen heeft die vent gezeten de laatste jaren?” “Die hebben we niet meer, meneer.” “OK, maar is zo’n kunststof wastafel dan degelijk? Krast dat niet en zo?” “Veel beter meneer. Gaat veel langer mee, krast niet en kan niet breken.” 

Onding

Nou vooruit dan maar, denk je dan. Maar ik weet niet wat het is vandaag de dag met wastafels. Na zeker vijfduizend jaar ontwikkeling van waskom naar wastafel zou je toch denken dat het ideaal inmiddels, zelfs zonder je te haasten, wel uitgevonden zou moeten zijn. Maar Verena en ik staan telkens weer vol verbazing te kijken in een of ander B&B of hotel en soms ook bij vrienden. Wat hebben ze nou weer bedacht? Een ronde glazen schaal met LED-licht op een houten plankje. Na drie overnachtingen begint het hout onder de schaal al een beetje op te zwellen. Dat houdt geen jaar, denk ik dan. En na drie weken begint tussen de schaal en het hout een zwarte vuillaag te groeien, want daar kom je met geen lapje bij. En zeker niet als je baas zegt dat je niet langer dan vijf minuten mag doen over de hotelkamerschoonmaak. Eén voordeel heeft zo’n ronde schaal wel: het water spoelt tenminste naar het putje. Zo niet bij onze wastafel.

Onze wastafel is niet alleen van kunststof, dat ongelooflijk snel stof aantrekt, moeilijk écht wil glanzen en wel degelijk krast, maar heeft ook een vrijwel vlakke bodem. Maar wel een lekker brede bodem. Daar sta je dan na het tandenpoetsen met je handen je spuug en tandpastaresten naar het putje te dirigeren. “Kom jongens: braaf naar de afvoer! Nee, jij ook appelschilletje! Help eens een beetje mee, zeg!” En de kraan maar lopen. Je begrijpt dat ik het advies van mijn tandarts om 3x daags te poetsen bij de volgende controle ter discussie ga stellen.

Ben ik door zulke waarnemingen ongeneeslijk nostalgisch en melancholiek aan het worden? Ik denk het niet. Ik hoop het niet. We waren van de week in Nijmegen en ik genoot echt van alle vrolijke jonge mensen op straat. Een echte studentenstad met verrassende winkeltjes en cafeetjes en vooral leuke mensen. Levendige discussies in de café’s en op de terrasjes, gelach. Nee, als dat de nieuwe mensheid wordt, dan ben ik vol vertrouwen. Een heel ander slag jongeren dan die ‘influencers’ die denken dat je met nagels lakken voor de videocamera de mensheid redt. 

Dat af en toe terugverlangen naar vroeger bewijst mij wel dat vooruitgang betrekkelijk is. Want als je vroeger doodgelukkig was met je achtstehands auto of een ijsje van 10 cent, wat heeft die vooruitgang daar dan aan toegevoegd? Kennelijk lukt het de mens om in allerlei omstandigheden geluksmomenten te vinden. En die moeten we koesteren, want die omstandigheden zijn lang niet altijd zoals je ze je wenst. Zeker niet in deze dagen. En zelfs niet in onze nieuwe badkamer.

Groet! Joop

De fotograaf en de ambtenaar

Het zou zo maar de titel van een spannend boek kunnen zijn of van een ouderwets stripalbum. Maar het is iets veel simpelers. Jarenlang waren die twee elkaars buren en langzaam groeide er tussen die twee een vriendschap die duurt tot op de dag van vandaag.

Twee volkomen verschillende mannen, met verschillende karakters, verschillende interesses, verschillende hobby’s, verschillende meningen en soms verschillende politieke overtuigingen. Jarenlang dronken zij gezellig samen éen of meer glazen wijn en discussieerden zij over van alles en nog wat.

Totdat de fotograaf besloot zijn geld in een tweede huis te steken net over de grens in buurland Duitsland. Samen pakten de ambtenaar en de fotograaf klussen in dat oude huis aan die zij, soms, niet eerder in hun leven hadden durven aanpakken. Het motto werd “al doende leert men”. Wie wat aan wie leerde deed er niet toe.

De ambtenaar, van oudsher een wat behoudender type, bleef honkvast en dus werd de fysieke afstand tussen de fotograaf en de ambtenaar bijna 200 kilometer. Geen afstand die je even aflegt om onder het genot van een glaasje wijn een boom op te zetten.

Toen de fotograaf dan ook nog eens een mooie Oostenrijkse aan de haak sloeg besloot hij om het Haagje voor goed achter zich te laten en het tweede huis zijn en haar eerste huis te maken. Het gevolg was te verwachten. Nee- de fotograaf en de ambtenaar verloren elkaar bepaald niet uit het oog- maar de frequentie van de gezellige avondjes nam zienderogen af. De vriendschap leed er echter niet onder.

De bijna wekelijkse avondjes maakten plaats voor regelmatige logeerpartijtjes over en weer in dat gezellige grensdorp en het Haagje. De fotograaf en de ambtenaar, samen met de twee echtgenotes, die inmiddels ook boezemvriendinnen waren geworden, zetten bij die gelegenheden hun klusjes, glaasjes, gezellige etentjes maar vooral de, soms diepzinnige en bijna filosofische, discussies gewoon voort zoals ze gewend waren.

Wanneer de fotograaf en de ambtenaar gewoon thuis waren, 200 kilometer bij elkaar vandaan, werden informatie en meningen over van alles en nog wat gedeeld via de nieuwe media zoals Whatsapp of Signal maar ook gewoon via de ouderwetse telefoon. Beeldbellen gebeurde eigenlijk maar weinig omdat dan, in de ogen van de fotograaf, het leeftijdsverschil zo pijnlijk duidelijk werd en je een half uur of soms langer elkaar in de neusharen zat te staren.

De fotograaf en de ambtenaar, een vriendschap die men niet zo snel verwacht maar die in de afgelopen jaren solide bleek te zijn. Lief en leed deelden die twee en er was en is sprake van wederzijds respect en vertrouwen. Eigenlijk hebben wij het gewoon over twee wat oudere wijze mannen. Een soort Hollandse Statler en Waldorf. Als het moet kunnen zij net zo chagrijnig en/of zeurend zijn.

Toen de ambtenaar recent besloot te stoppen met zijn onregelmatige blogjes gaf de fotograaf hem er ongenadig van langs. “Ben je besodemieterd, hou op met dat somberen”. Juist in deze sombere wereld vol geweld en onvrijheden moet je je stem blijven laten horen. En hij heeft gelijk die halve Duitser.

Dus……………… opperden zij het plan om de website van de ambtenaar om te bouwen naar de website met de nieuwe, originele, naam “De fotograaf en de ambtenaar”.

De creativiteit van de fotograaf en de mooie ambtelijke zinnen van de ambtenaar vormen de basis voor een nieuwe start. In de vorm van brieven aan elkaar plaatsen zij binnenkort hun ideeën, herinneringen, filosofieën, maar ook hun meningsverschillen op de website. Thema’s als bijvoorbeeld oude Haagse herinneringen, de (gemeente)politiek, het Nederlandse voetbal, de zorg, het verschil tussen Duitsland en Nederland maar ook onze favoriete films en series komen aan bod. Jullie lezers worden vooral aangemoedigd te reageren en je te mengen in de briefwisselingen en de inhoud daarvan.

Zo zie je maar weer hoe een fotograaf en een ambtenaar samen tot nieuwe ideeën kunnen komen over hoe een website, of zo je wilt een Blogger, nieuw leven kan worden ingeblazen.

En om aan het einde dan maar ook volledige openheid van zaken te geven, de fotograaf is Joop en de (ex)ambtenaar is Ernst. Zij hebben er zin in en hopen dat jullie onze lezers willen blijven of misschien wel worden.

Alles heeft een einde.

“Alles wat een begin heeft, heeft ook een einde.  Sluit daar vrede mee en alles komt goed”.

Het is alweer ruim 15 jaar geleden dat ik besloot zo nu en dan uit de losse pols een overpeinzing, een herinnering of een mening met een pennenstreek aan het papier toe te vertrouwen en die met een select gezelschap van familie en vrienden te “delen”.

Inmiddels 5 jaar geleden besloot Google, zonder welke vooraankondiging dan ook, het door mij en vele anderen gebruikte Blogger onderdeel de overbekende nek om te draaien. Gelukkig had ik, als gewezen ambtenaar, alles keurig netjes bewaard en zelfs op datum gerubriceerd.

Vanaf toen besloot ik zelf een eigen website te bouwen en daar mijn bijdrages op te publiceren. Ik had en heb de indruk dat mijn verhaaltjes goed werden gelezen en, niet onbelangrijk, werden gewaardeerd.
Twee jaar geleden besloot ik 31 blogjes, want zo noemde ik ze inmiddels, te bundelen in een klein boekje. Een verzameling pennenstreken van één jaar.

In totaal heb ik in de afgelopen 15 jaar ruim 180 overpeinzingen, herinneringen en meningen met jullie gedeeld,

Nu, ruim 15 jaar later, staat de wereld in brand en ontvluchten bijna 2 miljoen vreedzame en onschuldige mensen hun land voor het geweld van één man die compleet de weg is kwijtgeraakt en jonge mannen (soms van 17 oud) met tanks en artillerie zijn buurland instuurt waarbij aanvallen op de bevolking en burgerdoelen niet worden geschuwd.

Dagelijks worden wij geconfronteerd met de meest afschuwelijke beelden van verwoeste steden, ziekenhuizen, universiteiten, en huilende en in shock verkerende vrouwen en kinderen. Intussen elke vorm van protest in zijn eigen land met geweld en dreiging van langjarige gevangenisstraffen de kop indrukkend en de schuld van dit alles bij dat onschuldige en vreedzame Oekraïense volk leggend. 
Maar dat niet alleen. De gevolgen voor de rest van Europa zijn niet te overzien en zullen nog jarenlang tot de grootste crisis na de tweede wereldoorlog leiden.

Het wordt dan ook steeds moeilijker om luchtige verhaaltjes op te schrijven. Bovendien zie ik nu ook op mijn eigen website volkomen anonieme reacties verschijnen op verhaaltjes van jaren geleden waarbij het email adres ogenschijnlijk uit Rusland komt.
Ik kan dan ook niet meer uitsluiten dat mijn website op de achtergrond voor andere, minder vreedzame, doeleinden wordt gebruikt. Dit ondanks het feit dat, naar mijn indruk, ikzelf alles heb gedaan om dat soort “aanvallen” te voorkomen.

Alles bij elkaar opgeteld heb ik besloten om te stoppen met het publiceren van mijn “verhaaltjes” en mijn website per 21 mei 2022 helemaal te sluiten.

Alhoewel ik het jammer en triest vind zo’n besluit te nemen bedenk ik mij tegelijkertijd dat er op dit moment veel ergere dingen op deze aarde gebeuren.
De dagelijkse beelden van de ellende die de Oekraïners elk uur van de dag en al meer dan twee weken meemaken vervullen mij met afschuw en doen mij steeds meer hopen dat wij met z’n allen toch in staat zijn deze vreselijke man te doen stoppen, in de hoop dat hij door zijn eigen volk tot de orde wordt geroepen. Hoe dan ook!!

Dank jullie wel voor de lieve en mooie en soms humorvolle reacties die ik de afgelopen vijftien jaren heb mogen ontvangen en laat ik eindigen met mijn persoonlijke motto:

“Wij hebben de aarde in bruikleen van onze kinderen”. Jean-Francois Gregoire.