Het verkeerde been

oranje

Al mijn hele leven is voetbal éen van mijn favoriete sporten. Ik beoefende de sport niet alleen, maar keek en kijk er ook graag naar zowel op de televisie als langs de lijn. Langs de lijn bij mijn eigen clubje, Westerkwartier, als langs de lijn in de grote stadions van zowel Feijenoord, ADO Den Haag als AJAX. Eenmaal bezocht ik zelfs, samen met mijn schoonvader een voetbalwedstrijd van Tottenham Hotspur in het oude White Hart Lane stadion in Londen.

Eigenlijk was ik niet echt een voetballer maar een keeper. Men zegt wel eens dat je daar een beetje gek voor moest zijn. Als wij verloren -en dat gebeurde nogal eens- dan kreeg ik steevast de schuld of er werd heel diplomatiek gezegd dat “onze keeper zijn dag niet had”.

Een paar jaar nadat ik mijn voetbalschoenen aan de wilgen had gehangen haalde ik ze er toch weer vanaf. Na een opleiding van enkele maanden trok ik het zwarte pakje, met het logo van de KNVB erop, aan en meldde mij bij de eerste wedstrijd die ik moest fluiten als scheidsrechter.

Op een vroege zondagmorgen kreeg ik een wedstrijd toegewezen waarin twee veteranen elftallen elkaar naar het leven probeerden te staan. Die mannen, met bepaald geen afgetrainde lichamen, hadden al snel door dat ik nooit op echt niveau had gevoetbald en met een grote regelmaat werd ik dan ook bij elke beslissing omringd door rood aangelopen mannen van zowel de ene als de andere club.

Of ze waren het niet eens met mijn beslissing of ze waren het er wel mee eens, maar vonden dat ik minstens een rode kaart had moeten trekken. Kortom ik kon er geen pepernoot van volgens deze door de wol geverfde mannen.

Ik bleef op de been maar liet mij al snel overplaatsen naar de zaterdag en naar de junioren. Om daar te ontdekken dat het daar niet veel anderswas. Ook daar was de scheidsrechter regelmatig de gebeten hond. Misschien komt daar ook het gezegde “op je achterste benen staan’ vandaan. Maar ik hield het been meestal stijf.

Gisterenavond keek ik onderuit naar de wedstrijd van ons Oranje tegen het nietige Wales en zag hoe onze jongens opnieuw de grootste moeite hadden om op de been te blijven.

Na afloop bleef ik toch nog even hangen bij de nabeschouwing waar twee professionele analisten hun voetbalwijsheden mochten verkondigen. Nou zijn er, ook in relatie tot het voetbalspel, veel gezegdes waar het woord been in voorkomt. Denk aan “je beste beentje voorzetten’ of “vlug ter been zijn” of “iemand op het verkeerde been zetten”. Maar een van de analisten had voor het slechte spel van een verdediger de volgende, nog nooit gehoorde, verklaring: “hij kwam in situaties waarbij hij om zijn been heen moest spelen”.

De rest van de avond heb ik geprobeerd mij daar een beeld van te vormen. Maar steeds opnieuw zag ik een voetballer die vergeefse pogingen deed om om zijn been heen te spelen. Natuurlijk lukte dat niet want ook hij wist niet hoe dat moest. Eigenlijk was hij gewoon bezig zichzelf beentje te lichten.

Natuurlijk bedoelde de analist te zeggen dat de rechtsbenige verdediger op links moest spelen en daar grote moeite mee had. Maar zeg dat dan gewoon.

Oranje scoorde in de laatste minuut van de blessuretijd en won daardoor op het nippertje. Na het laatste fluitsignaal van de Zweedse scheidsrechter liepen beide elftallen op hun laatste benen naar de kleedkamers.

Ernst

Campertje

Campertje

Vandaag de dag wordt een deelauto steeds populairder. Steeds meer besluiten familieleden en zelfs buren met elkaar een auto te delen. Het schijnt voor iedereen veel voordeliger te zijn en als je het slim aanpakt kun je zo’n auto gebruiken wanneer het nodig is. 

Nog weinig mensen bezitten met elkaar een deel-camper. Maar in 2003 besloten wij in de familie er wel een aan te schaffen. Niet alleen zou dat veel voordeliger zijn, maar het maakte je vakantie veel avontuurlijker en als je het een beetje goed plande kon iedereen op vakantie wanneer men wilde. 

Belangrijk was ook de keuze voor zo’n campertje. Daar moest je het natuurlijk met elkaar wel over eens zijn. Maar dat bleek niet zo moeilijk. Sterker nog wij werden direct verliefd op deze uit Amerika geïmporteerde VW Westfalia T3. Een 2,5 liter automaat met airco, hef dak en een kofferbak op de achterklep. Een speciale Wolfsburg Edition.

De koop was snel gesloten al dacht ik nog wel even aan dat impuls aankoopje enkele jaren daarvoor toen ik mij liet verleden tot de aankoop van een Renault 16, een zogenaamde Seize.

Vol trots reden wij met onze nieuwe deel-camper naar Amersfoort om niet alleen onze vreugde te delen maar ook het gebruik van dit vakantie vehikel op wielen. In een achternamiddag sleutelden wij een rooster in elkaar zodat al min of meer vaststond wie, wanneer op vakantie zou gaan.

Voor een proefvakantie hadden wij een midweek gereserveerd en trokken naar de Ooi polder. Onze piepjonge teckel mocht mee en op het fietsenrek konden met gemak twee fietsen. Op weg terug naar huis waren wij het erover eens dat ons T3-tje was geslaagd voor het examen. Al vonden wij het bed van 1,20 meter wel wat smal. Maar voor een koude nacht was dat eigenlijk nog niet eens zo gek.

In 2004, zestig jaar na de landing in Normandië, hadden wij juist dat deel van Frankrijk uitgekozen om eens te gaan bekijken. Het werd een onvergetelijke tijd tussen al dat oude oorlogsmateriaal, veteranen uit Canada en Amerika en veel feesten in al die dorpjes. In ons campertje, eigenlijk al een oldtimer, sloegen wij bepaald geen slecht figuur.

In Normandië liet ons T3-tje ons voor de eerste keer in de steek. In elke bocht hoorden wij een luid krassend geluid. Een plaatselijk garagist, met grote krulsnor, was zo vriendelijk er even naar te kijken. Al snel werd duidelijk dat er wat kiezelsteentjes tussen de remklauwen waren gekomen. Een hogedruk spuit deed in vijf minuten wonderen. “Bon voyage monsieur”.

Toch werden er in de loop van de jaren daarna regelmatig kleine en grotere reparaties noodzakelijk. Een geluk bij een ongeluk was dat het om een deel-camper ging waardoor de rekeningen eigenlijk nog meevielen.

Niettemin besloten wij met elkaar na een aantal jaren, met pijn in het hart, het campertje te verkopen. Niet lang daarna hoorden wij dat de nieuwe eigenaar er ook veel kosten aan had gekregen en dat uiteindelijk het campertje in Antwerpen gestolen was en spoorloos van de radar verdween.

Waarschijnlijk rijdt hij nu ergens in Afrika. Daar weten zij goed wat delen is en slapen op 120 centimeter vinden ze daar ook geen probleem.

Het laatste woord over Corona

Nou Ernst, doe ik een uiterst zorgvuldig opgebouwde poging om het woord ‘grensoverschrijdend’ weer een positieve lading te geven, sabel je dat op een zondagnamiddag vakkundig weer neer! Nou, ik kan het wel hebben hoor, want ik lees ook dat we het in de basis eens zijn. En de samenwerking over de D-NL grens heen is dan niet zozeer grensverleggend in letterlijke zin (die kruisjes op het wegdek blijven gewoon waar ze waren) maar zeker in iedere andere zin!

Waar ik je echt moet corrigeren is dat je de opmerking van Freddy Heinzel “Duitsers zijn bereid een stuk vrijheid op te geven voor meer zekerheid. Nederlanders zijn bereid een stuk zekerheid op te geven voor meer vrijheid” als een grapje afdoet. In tegendeel. Ik heb de feiten nog nooit zo krachtig samengevat gehoord.

Eén van de redenen dat ik mijn vorige blog schreef is juist dat ik weet (ik heb er zelf 55 jaar gewoond) dat we in de Randstad nauwelijks meekrijgen wat er in de Duits-Nederlandse verhoudingen speelt, hoe intensief en vergaand de betrekkingen gaan en hoe groot soms ook de culturele verschillen zijn. Ja, er waren ook in Duitsland Wappies op straat. Misschien wel evenveel als in Nederland. Dus een heel klein groepje met een heel grote mond. Maar het gedrag van 90% van de Duitse bevolking in relatie tot Corona is echt heel, heel anders dan dat van de Nederlander. En dat heeft me af en toe best wel in een spagaat gebracht.

In Nederland lijkt het laatste woord over Corona inmiddels wel geschreven en gesproken. De krant en de TV hebben het er nog nauwelijks over. Op straat speelt het alleen als iemand het toevallig net heeft gekregen: “Ja sorry, gaat niet lukken. Heb voor de tweede keer Corona.” In de Duitse media is het nog steeds een belangrijk thema. Minder uiteraard dan van de winter maar wel nog iedere dag. Over welke maatregelen we alvast voor de herfst moeten nemen. Of de mondkapjes niet op meer plekken terug moeten. Of de regering niet veel te slap is geweest.

Te slap??? Goeiemorgen… De handhaving hier is strenger dan zelfs ik soms verdragen kan. Juist vanwege die vele uitnodigingen hebben wij ons vorige week weer eens laten testen. Stond in het begeleidend schrijven, althans in de Duitse: “Wij stellen het op prijs als u zich tevoren laat testen. Wij zorgen voor voldoende ventilatie. Wij verzoeken u etc. etc.” Dus wij lieten ons testen. Testen weet je wel? Met zo’n staafje in je neus boren. Deden ze in Nederland vroeger ook. Dat kan hier overigens nog steeds op 200 meter afstand en wel gratis. 

Ik kom binnen in het testcentrum, volkomen leeg op de dienstdoende corona-snuffelaar na die in ‘Ganzkörperkondom’ (beschermende kleding, schoenen, mutsje, mondmasker én vizier) ons achter een plexiglas scherm opwachtte. Streng: “Heeft u een mondkapje bij u?” Nee, verrek, ligt in de auto. “Dan moet u dat eerst even halen.” Nu moet je weten dat het precies 4 meter is naar de stoel waar ze de test binnen de 5 seconden afnemen. Daar maken ze hier een wedstrijd van, zoals het Red Bull Team bij de bandenwissel van Verstappen. Wie is het snelst? En op die stoel moet ik, om begrijpelijke redenen, het mondkapje tóch weer afdoen. Maar ik ga daar niet eens meer over in discussie (wat wel de neiging is. We blijven Nederlander!) maar loop dus met mijn staart tussen de benen schuldbewust terug naar de auto. Verena kijkt me daarbij hoofdschuddend na: “Sukkel”.

Ik kan zo nog uren doorgaan maar als vastgesteld: Nederland heeft de buik vol van Corona en wil er niets meer over horen. Dus ik laat het hier bij dit ene voorbeeld.

Nou vooruit nog eentje dan, omdat je zo aandringt. We hebben van de week onze tweede booster gekregen. Booster, weet je nog? Zo’n opfrisprik. Ja een tweede. Verena leek dat een goed idee om te voorkomen dat onze op handen zijnde vakantie in het gedrang komt door de vele met Corona besmette Nederlanders vrienden die ons vrolijk vertellen dat het na twee dagen alweer over was en we dus best kunnen afspreken. Overdreven die booster? De Nederlander in mij zegt van wel. Maar ach, baat het niet dan schaadt het niet. Ik had opnieuw geen last van het prikje. En voel me toch ineens een stuk vrijer!

De cartoon is met dank aan John Körver

Grensverleggend

De kop van de laatste blog van Joop luidt ‘grensoverschrijdend’ en al onmiddellijk legt hij een relatie met billenknijpers, juryleden van talentenjachten en een ex-voetballer die een complex heeft overgehouden aan een duizenduren kaars.

Grensoverschrijdend gedrag heeft een negatieve en soms uiterst verwerpelijke bijklank. Maar een, het gedachtengoed van Stalin verheerlijkende, machthebber in een voormalig communistisch land zet zijn grensoverschrijdende troepen eveneens aan tot het overschrijden van grenzen. Zowel geografisch als in het geweld tegen de onschuldige inwoners van zijn buurland. De hele wereld kijkt daarbij toe en grijpt niet in omdat men bang is voor een wereldoorlog, terwijl het feitelijk al lang een wereldoorlog is. Grenzen vervagen.

Bovendien hebben de afgelopen maanden miljoenen Oekraïners de grenzen van hun land, hoofdzakelijk in westelijke richting, overschreden. Daar werden zij, zonder enige aarzeling, door heel veel landen liefdevol en zorgzaam ontvangen en ondergebracht.

Ik zou dat ‘gedrag’ liever grensverleggend willen noemen. Al was het maar omdat dat woord een veel positievere en liefdevollere betekenis heeft dan dat andere woord.
Het heeft ook nog veel meer betekenissen, zoals bijvoorbeeld baanbrekend, innovatief of vernieuwend. Het heeft betrekking op het doorbreken van vroegere beperkingen.

In dat licht zie ik ook de vele, door Joop, genoemde projecten in het grensgebied van Nederland en Duitsland. Nederland dat 82 jaar geleden werd aangevallen door de Duitse buren onder leiding van een , door expansiezucht gedreven, Führer.
Vernieuwende, innovatie en baanbrekende initiatieven die voorbeelden zijn van het doorbreken van vroegere beperkingen. Grensverleggend dus.

Dat de Duitse spreker, die Joop citeert, beweerde dat de Nederlanders bereid zijn een stuk zekerheid op te geven voor meer vrijheid beschouw ik dan maar als een grapje. Het percentage ‘wappies’, of zo je wilt anti-vaxxers, in Duitsland was naar mijn mening even groot als dat in Nederland. Ik zie de massa demonstranten in Berlijn nog voor mij.

Grensoverschrijdend gedrag is vrijwel altijd verwerpelijk. Alhoewel ik mij realiseer dat het van alle tijden is. Ik heb zelfs het gevoel dat het tijdens en na Corona is toegenomen.
Laten wij daarom elk grensoverschrijdend gedrag met klem en steeds weer opnieuw veroordelen. Maar laten wij vooral met elkaar, nationaal en internationaal, streven naar grensverleggende initiatieven. Zeker de huidige jonge generatie wordt zich daar steeds meer van bewust en neemt vaak het voortouw. Gevraagd of ongevraagd.

“Ik snap niet waarom mensen bang zijn voor nieuwe ideeën. Ik ben juist bang voor de oude”.
John Cage, componist.

Grensoverschrijdend

Het begrip ‘grensoverschrijdend’ heeft het afgelopen jaar door allerlei billenknijpers in zangwedstrijden en kaarsjes opstekende ex-voetballers een golf van aandacht en een nare bijklank gekregen. Maar er is nog een andere vorm van grensoverschrijdend gedrag en die maken we hier, levend met de D/NL grens direct aan de voordeur, dagelijks mee. En deze week op bijzonder ontroerende en hartverwarmende wijze.

Het begon maandagavond bij een feestelijke ontvangst van de Honorair Consul van het Koninkrijk der Nederlanden in Kleve (D), de heer Freddy Heinzel, ter gelegenheid van de verjaardag van onze koning. Freddy Heinzel en zijn vrouw organiseren deze ontvangsten ieder jaar rond Koningsdag voor partijen en instanties die zich inzetten voor de Duits-Nederlandse samenwerking. De afgelopen twee jaren konden deze stijlvolle bijeenkomsten (dresscode: donker pak of uniform!) vanwege corona helaas geen doorgang vinden. 

Het was wellicht daarom al drukker dan normaal bij de deur maar ook de sfeer was van meet af aan anders. De woede en frustratie over de zinloosheid van wat er in de Oekraïne gebeurt was bij iedereen voelbaar. En Freddy Heinzel schatte dat in zijn toespraak goed in. Uitgebreid ging hij in op de afgelopen coronaperiode en memoreerde met trots dat de grens tussen Duitsland en Nederland als enige Duitse grens geen moment echt op slot is gegaan. Hij ging vervolgens op humorvolle wijze in op het verschil in omgang met de epidemie tussen Nederlanders en Duitsers en karakteriseerde die heel puntig met: “Duitsers zijn bereid een stuk vrijheid op te geven voor meer zekerheid. Nederlanders zijn bereid een stuk zekerheid op te geven voor meer vrijheid”. 

Indrukwekkender nog was zijn opsomming van projecten waarin Duitsland en Nederland de afgelopen jaren intensief en succesvol samenwerken. Van politie tot werkgelegenheid, op milieugebied en op het gebied van de zorg en veiligheid, cultureel, sociaal en in het onderwijs. En dat tussen twee landen die 77 jaar geleden met elkaar in oorlog waren. De vastbeslotenheid aan zowel Nederlandse als Duitse zijde om deze samenwerking verder uit te bouwen is een belangrijk teken van hoop. 

4 mei 2022: Kranslegging bij het oorlogsmonument in Aalten

Woensdag 4 mei had Verena de eer namens het Nationaal Onderduik Museum, waar zij in het bestuur zit, een krans te mogen leggen bij het oorlogsmonument in Aalten. Hoe lang is het geleden dat deelname van Duitsers of Oostenrijkers bij dit soort herdenkingen absoluut ondenkbaar was? En ook hier was het volgens ingewijden veel drukker dan normaal. De gedachten gingen, zoals bij veel van deze herdenkingen, ook naar de zinloze slachtoffers in de Oekraïne en – laten we dat niet vergeten – aan Russische zijde. 

5 mei 2022: Ontsteken van het Bevrijdingsvuur in Kleve (D)

Tenslotte waren we op 5 mei weer te gast in Kleve maar nu om het aansteken van het bevrijdingsvuur mee te maken. Opnieuw een unicum, want dit vuur wordt weliswaar al enige jaren binnen Nederland op 5 mei vanuit Wageningen door marathonlopers over het hele land verdeeld, maar kwam nog nooit over de grens. Opnieuw een initiatief van Freddy Heinzel en in samenwerking met een aantal hooggeplaatste Nederlandse militairen, de burgemeesters van Kleve en Nijmegen, de Commissaris van de Koning in Gelderland en diverse Duitse vertegenwoordigers op indrukwekkende wijze vorm gegeven.

Als kers op de taart kwam gisteren de Duitse TV-zender WDR bij ons op bezoek en heeft hier in onze tuin en vervolgens in heel ‘Dinxperwick’ een reportage geschoten over ‘het leven aan de grens’. Uitzending waarschijnlijk 13 mei en ook hier te vinden vanaf ongeveer die datum.

Laten we deze vorm van grensoverschrijdend denken en handelen samen alsjeblieft overeind houden! Immers: “Wie naar boven kijkt, ziet geen grenzen”.