Scootertje !

Nou ja. Scootertje ?? Zeg maar gerust een SCOOTER.
Het zou wat overdreven zijn om de Heinkel Tourist scooter de Rolls Royce onder de scooters en/of motoren te noemen maar het was wel een zusje of een broertje, zo je wilt, van de Heinkel vliegtuigen.

Ernst Heinkel (nee geen halfbroer of zoiets) richtte in 1922 de Heinkel –Flugzeugwerke in Warnemünde Rostock op. En ging van ongeveer 1950 scooters bouwen.
Het waren ietwat lompe, hoekige verschijningen met een grote buddyseat, 175 CC 4 takt motor en een vier versnellingsbak. Achterop zat een groot achterlicht in de vorm van een soort vleugel met geïntegreerde richtingaanwijzers.

Via de dochter van een bevriende familie van mijn ouders (de familie Kluinhaar voor intimi), die bij de Rijkspolitie in Harderwijk werkte kon ik een puntgaaf exemplaar overnemen. De dochter reed er dagelijks mee van Nunspeet naar Harderwijk v.v. Maar bij een beetje zijwind kon ze “het ding” bijna niet op de weg houden want hij/zij was behoorlijk zwaar en zijwind gevoelig . Ik bedoel natuurlijk die Heinkel en niet die dochter.

Tja, en dan moet je natuurlijk je motorrijbewijs gaan halen. In die tijd kreeg je dan nog een zogenaamd proefgebied aangewezen waarin je naar hartenlust mocht oefenen. Bovendien moest je dan een blauw LES bordje aanschaffen en aan je kenteken vastmaken. Maar ja, dan kon ik dus niet naar mijn verloofde, die natuurlijk net buiten het oefengebied woonde. Dus, op het gevaar af een keer staande gehouden te worden door een overijverige veldwachter, besloot ik dat blauwe bordje maar niet te monteren.

Ik oefende er lustig op los, al of niet met mijn meissie achterop de buddyseat. En natuurlijk stak ik bij het veranderen van mijn rijrichting niet mijn hand uit, maar gebruikte de geïntegreerde richtingaanwijzer. Ik had ‘ m toch niet voor niets. Ik werd 3 maanden lang niet aangehouden.

Op de dag van het rijexamen kreeg ik van de examinator echter te horen dat de lichtjes van de richtingaanwijzer te dicht bij elkaar zaten en dus niet mochten worden gebruikt. Ik moest dus weer mijn handen gebruiken bij het richting veranderen.
Vol enthousiasme en volledig overtuigd van mijn stuurmanskunst vertrok ik bij het CBR. Volgens instructies van de examinator moest ik tweemaal rechts en daarna links.
Keurig stak ik mijn rechter hand tweemaal uit en daarna mijn linkerhand.

Bij terugkomst was de examinator tevreden over mijn rijkunsten maar er klonk een maar. Het zal toch niet waar zijn, dacht ik, dat ik toch gezakt ben en nog een paar maanden door moet “oefenen”.
Nee, zei de allervriendelijkste man. “U bent wel geslaagd maar als u links af gaat moet u niet ook u rechter richtingaanwijzer aanzetten”.  Dat leidt al snel tot ongelukken. Ik vergeef het u want vanaf vandaag gaat u waarschijnlijk gewoon weer de geïntegreerde richtingaanwijzers gebruiken”. Door de laagstaande zon had ik te laat gemerkt dat het lampje van de richtingaanwijzers knipperde.

De man had gelijk en een paar dagen later kon ik de A op mijn rijbewijs laten bijschrijven.
Een week later werd ik buiten het proefgebied voor een routine controle aangehouden door een overijverige veldwachter, maar alles was in orde en hij zei niets over mijn gebruik van die richtingaanwijzers

4 antwoorden op “Scootertje !”

  1. Je moest natuurlijk wel een helm op!
    Jij een “ gewone” witte dop , ik een hippe blauw/ groen Schots geruiten met stoffen zijflappen die onder de kin gestrikt moesten worden

    1. Ik had ook in die tijd brommer. Een 2de hands Puch. Had er redelijk verstand van als ie t niet deed.
      Daarna een berini. Die was te ingewikkeld. Maar ik reed er wel mee naar Arnhem heen en terug.
      En nu nog steeds een scooter waar ik het Westland met een goede vriend door rijdt op zoek naar paden en groen waar we nog niet zijn geweest.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.