Het laatste woord over Corona

Nou Ernst, doe ik een uiterst zorgvuldig opgebouwde poging om het woord ‘grensoverschrijdend’ weer een positieve lading te geven, sabel je dat op een zondagnamiddag vakkundig weer neer! Nou, ik kan het wel hebben hoor, want ik lees ook dat we het in de basis eens zijn. En de samenwerking over de D-NL grens heen is dan niet zozeer grensverleggend in letterlijke zin (die kruisjes op het wegdek blijven gewoon waar ze waren) maar zeker in iedere andere zin!

Waar ik je echt moet corrigeren is dat je de opmerking van Freddy Heinzel “Duitsers zijn bereid een stuk vrijheid op te geven voor meer zekerheid. Nederlanders zijn bereid een stuk zekerheid op te geven voor meer vrijheid” als een grapje afdoet. In tegendeel. Ik heb de feiten nog nooit zo krachtig samengevat gehoord.

Eén van de redenen dat ik mijn vorige blog schreef is juist dat ik weet (ik heb er zelf 55 jaar gewoond) dat we in de Randstad nauwelijks meekrijgen wat er in de Duits-Nederlandse verhoudingen speelt, hoe intensief en vergaand de betrekkingen gaan en hoe groot soms ook de culturele verschillen zijn. Ja, er waren ook in Duitsland Wappies op straat. Misschien wel evenveel als in Nederland. Dus een heel klein groepje met een heel grote mond. Maar het gedrag van 90% van de Duitse bevolking in relatie tot Corona is echt heel, heel anders dan dat van de Nederlander. En dat heeft me af en toe best wel in een spagaat gebracht.

In Nederland lijkt het laatste woord over Corona inmiddels wel geschreven en gesproken. De krant en de TV hebben het er nog nauwelijks over. Op straat speelt het alleen als iemand het toevallig net heeft gekregen: “Ja sorry, gaat niet lukken. Heb voor de tweede keer Corona.” In de Duitse media is het nog steeds een belangrijk thema. Minder uiteraard dan van de winter maar wel nog iedere dag. Over welke maatregelen we alvast voor de herfst moeten nemen. Of de mondkapjes niet op meer plekken terug moeten. Of de regering niet veel te slap is geweest.

Te slap??? Goeiemorgen… De handhaving hier is strenger dan zelfs ik soms verdragen kan. Juist vanwege die vele uitnodigingen hebben wij ons vorige week weer eens laten testen. Stond in het begeleidend schrijven, althans in de Duitse: “Wij stellen het op prijs als u zich tevoren laat testen. Wij zorgen voor voldoende ventilatie. Wij verzoeken u etc. etc.” Dus wij lieten ons testen. Testen weet je wel? Met zo’n staafje in je neus boren. Deden ze in Nederland vroeger ook. Dat kan hier overigens nog steeds op 200 meter afstand en wel gratis. 

Ik kom binnen in het testcentrum, volkomen leeg op de dienstdoende corona-snuffelaar na die in ‘Ganzkörperkondom’ (beschermende kleding, schoenen, mutsje, mondmasker én vizier) ons achter een plexiglas scherm opwachtte. Streng: “Heeft u een mondkapje bij u?” Nee, verrek, ligt in de auto. “Dan moet u dat eerst even halen.” Nu moet je weten dat het precies 4 meter is naar de stoel waar ze de test binnen de 5 seconden afnemen. Daar maken ze hier een wedstrijd van, zoals het Red Bull Team bij de bandenwissel van Verstappen. Wie is het snelst? En op die stoel moet ik, om begrijpelijke redenen, het mondkapje tóch weer afdoen. Maar ik ga daar niet eens meer over in discussie (wat wel de neiging is. We blijven Nederlander!) maar loop dus met mijn staart tussen de benen schuldbewust terug naar de auto. Verena kijkt me daarbij hoofdschuddend na: “Sukkel”.

Ik kan zo nog uren doorgaan maar als vastgesteld: Nederland heeft de buik vol van Corona en wil er niets meer over horen. Dus ik laat het hier bij dit ene voorbeeld.

Nou vooruit nog eentje dan, omdat je zo aandringt. We hebben van de week onze tweede booster gekregen. Booster, weet je nog? Zo’n opfrisprik. Ja een tweede. Verena leek dat een goed idee om te voorkomen dat onze op handen zijnde vakantie in het gedrang komt door de vele met Corona besmette Nederlanders vrienden die ons vrolijk vertellen dat het na twee dagen alweer over was en we dus best kunnen afspreken. Overdreven die booster? De Nederlander in mij zegt van wel. Maar ach, baat het niet dan schaadt het niet. Ik had opnieuw geen last van het prikje. En voel me toch ineens een stuk vrijer!

De cartoon is met dank aan John Körver

Grensoverschrijdend

Het begrip ‘grensoverschrijdend’ heeft het afgelopen jaar door allerlei billenknijpers in zangwedstrijden en kaarsjes opstekende ex-voetballers een golf van aandacht en een nare bijklank gekregen. Maar er is nog een andere vorm van grensoverschrijdend gedrag en die maken we hier, levend met de D/NL grens direct aan de voordeur, dagelijks mee. En deze week op bijzonder ontroerende en hartverwarmende wijze.

Het begon maandagavond bij een feestelijke ontvangst van de Honorair Consul van het Koninkrijk der Nederlanden in Kleve (D), de heer Freddy Heinzel, ter gelegenheid van de verjaardag van onze koning. Freddy Heinzel en zijn vrouw organiseren deze ontvangsten ieder jaar rond Koningsdag voor partijen en instanties die zich inzetten voor de Duits-Nederlandse samenwerking. De afgelopen twee jaren konden deze stijlvolle bijeenkomsten (dresscode: donker pak of uniform!) vanwege corona helaas geen doorgang vinden. 

Het was wellicht daarom al drukker dan normaal bij de deur maar ook de sfeer was van meet af aan anders. De woede en frustratie over de zinloosheid van wat er in de Oekraïne gebeurt was bij iedereen voelbaar. En Freddy Heinzel schatte dat in zijn toespraak goed in. Uitgebreid ging hij in op de afgelopen coronaperiode en memoreerde met trots dat de grens tussen Duitsland en Nederland als enige Duitse grens geen moment echt op slot is gegaan. Hij ging vervolgens op humorvolle wijze in op het verschil in omgang met de epidemie tussen Nederlanders en Duitsers en karakteriseerde die heel puntig met: “Duitsers zijn bereid een stuk vrijheid op te geven voor meer zekerheid. Nederlanders zijn bereid een stuk zekerheid op te geven voor meer vrijheid”. 

Indrukwekkender nog was zijn opsomming van projecten waarin Duitsland en Nederland de afgelopen jaren intensief en succesvol samenwerken. Van politie tot werkgelegenheid, op milieugebied en op het gebied van de zorg en veiligheid, cultureel, sociaal en in het onderwijs. En dat tussen twee landen die 77 jaar geleden met elkaar in oorlog waren. De vastbeslotenheid aan zowel Nederlandse als Duitse zijde om deze samenwerking verder uit te bouwen is een belangrijk teken van hoop. 

4 mei 2022: Kranslegging bij het oorlogsmonument in Aalten

Woensdag 4 mei had Verena de eer namens het Nationaal Onderduik Museum, waar zij in het bestuur zit, een krans te mogen leggen bij het oorlogsmonument in Aalten. Hoe lang is het geleden dat deelname van Duitsers of Oostenrijkers bij dit soort herdenkingen absoluut ondenkbaar was? En ook hier was het volgens ingewijden veel drukker dan normaal. De gedachten gingen, zoals bij veel van deze herdenkingen, ook naar de zinloze slachtoffers in de Oekraïne en – laten we dat niet vergeten – aan Russische zijde. 

5 mei 2022: Ontsteken van het Bevrijdingsvuur in Kleve (D)

Tenslotte waren we op 5 mei weer te gast in Kleve maar nu om het aansteken van het bevrijdingsvuur mee te maken. Opnieuw een unicum, want dit vuur wordt weliswaar al enige jaren binnen Nederland op 5 mei vanuit Wageningen door marathonlopers over het hele land verdeeld, maar kwam nog nooit over de grens. Opnieuw een initiatief van Freddy Heinzel en in samenwerking met een aantal hooggeplaatste Nederlandse militairen, de burgemeesters van Kleve en Nijmegen, de Commissaris van de Koning in Gelderland en diverse Duitse vertegenwoordigers op indrukwekkende wijze vorm gegeven.

Als kers op de taart kwam gisteren de Duitse TV-zender WDR bij ons op bezoek en heeft hier in onze tuin en vervolgens in heel ‘Dinxperwick’ een reportage geschoten over ‘het leven aan de grens’. Uitzending waarschijnlijk 13 mei en ook hier te vinden vanaf ongeveer die datum.

Laten we deze vorm van grensoverschrijdend denken en handelen samen alsjeblieft overeind houden! Immers: “Wie naar boven kijkt, ziet geen grenzen”.

Het geluk aan je kont

Vorige week zag ik, voor het eerst van mijn leven, de loting voor een belangrijk voetbaltoernooi live op TV. Wat heet: de loting voor het WK-voetbal in Qatar! Ik heb gelukkig de misselijkmakende ‘veren-in-de-kont-van-Qatar-stekerij’ van onze infantile Fifa-voorzitter gemist maar moest in de pers lezen dat hij het nu al ‘het beste WK-toernooi ooit’ vond. Ik begrijp dat een paar families van mensen die daar moesten bouwen en werken aan de stadions en nooit meer thuis zijn gekomen daar anders over denken.

De loting zelf, waar ik bij toeval middenin viel, is eigenlijk te kinderachtig voor woorden. Grote voetballers, die prijs na prijs hebben gewonnen en voor menige jongetje (inmiddels ook meisje) een voorbeeld zijn, staan in hun Armani pak stom grijnzend in een bak met balletjes te graaien. Met tromgeroffel alsof het om de hoofdprijs van 6 miljoen Euro gaat, wordt er, op bevel van een strenge dame in bevallig avondkleed, één balletje uit genomen en dan brult de voetballer in gebroken Engels: G3! Als hij dat succesvol gedaan heeft, parelt het zweet van zijn voorhoofd. Hè, hè, het is eruit! Maar dat Zwitserland op plek G3 ging spelen was ons als kijker allang duidelijk, want alleen plaats G3 was in die poule nog open. En dat ritueel herhaalt zich dus 8x4x2 maal. Nee, ik had inderdaad niks beters te doen.

Louis van Gaal was tevreden over de poule waar Oranje in terecht is gekomen. Hij had tevoren al aangekondigd dat ‘…hij het geluk aan zijn kont heeft hangen’. En inderdaad zijn Senegal, Qatar en Ecuador op papier niet de gevaarlijkste tegenstanders. Op papier. Want het gevaar zit hem natuurlijk juist in die wetenschap. Onder Frank de Boer had ik Oranje dan ook geen enkele kans gegeven in deze poule en was het voor Oranje gewoon ‘de poule des doods’ geworden. Waarom? Je kunt eigenlijk alleen maar verliezen en de andere drie kunnen alleen maar winnen. Verliest bijv. Qatar van Oranje, dan hebben ze gedaan wat ze konden, gevochten als leeuwen voor volk en vaderland maar verloren van een veel sterker team. Dat is ook winst. Als ze gelijk spelen wordt de 29e november uitgeroepen tot nationale feestdag. En bij winst worden ze door de sjeik bovendien nog bedolven onder een stapel Bentleys en luxe jachten, die hij goedkoop van een paar Russen kon overnemen.

Oranje kan echter alleen maar verliezen. Als ze niet winnen zijn ze de slemiel, als ze wel winnen was dat gewoon te verwachten en niks bijzonders. Hoe bereid je je daar psychologisch op voor?

Ik zet al mijn kaarten op van Gaal. Ik vind het sowieso razendknap dat hij Oranje voor de poorten van de hel het toernooi in heeft kunnen slepen en ik denk dat hij als geen ander het team voor een catastrofe kan behoeden.

Het bericht vanmorgen dat van Gaal aan een agressieve vorm van prostaatkanker lijdt, deed me dan ook pijn. Jij en Janny weten maar al te goed waar de man nu voor staat. Intussen moet hij dan nog gewoon zijn werk doen, werk waar hij intens van geniet en waar wij graag naar kijken. Ik kan hem dan ook alleen maar alle geluk aan zijn kont of aan welk ander lichaamsdeel dan ook wensen! Moge hij hier gezond doorheen komen!

Muilkorf en mondkapje

Sorry Ernst, ik heb zelf gezegd niet dagelijks te kunnen/willen bloggen maar sommige onderwerpen zijn gewoon te mooi om voorbij te laten gaan.

In Nederland eindigt vandaag de mondkapjesplicht. In Duitsland overweegt men die te verscherpen. In de coronaperiode heb ik meer geleerd over de verschillen tussen Duitsland en Nederland dan in alle jaren daarvoor. De Volkskrant schrijft vandaag een uitstekende analyse over waarom in Nederland, maar ook in Zweden, Noorwegen en Denemarken, de weerzin tegen dat ding zoveel groter is dan in andere landen. VK stelt dat de Nederlander zich vrij wil kunnen uitspreken, geen blad voor de mond neemt (op het botte af, denk aan mijn: “Dat beamerscherm hangt scheef, Ernst”) en zich niet laat muilkorven. Ik denk dat de VK gelijk heeft dat dat diep in onze cultuur zit. En dat is naar mijn mening weer terug te voeren op de Reformatie en onze Protestant/Calvinistische inslag. Wij spraken ons toen duidelijk uit tegen de Rooms Katholieke Kerk en lieten ons daarbij niet de mond snoeren. 

Hier aan de grens was dat natuurlijk wel een dingetje. Iedereen die in Duitsland zonder mondkapje een winkel betrad werd direct streng toegesproken. Iedereen waren vooral de Nederlanders. Die gingen daarop ook steevast in hun steenkolenduits in discussie. “Ach, ist das wirklich so? Ich will aber nur kurz…” Daar begrepen die Duitsers nog minder van. Regels zijn regels immers.

Tegelijk bekeken de Duitsers iedere Nederlander als een wandelende Coronabom. Het weerhield hen er echter niet van de geliefde markt in Dinxperlo, met zijn goedkope (en lekkere!) Hollandse vis, kaas en bloemen te bezoeken en om op zondag toch naar de Jumbo te gaan. Want dan zijn in Katholieke Duitsland alle winkels dicht en dan krijgt de koopgrage Duitser last van ontwenningsverschijnselen. En die wonnen het van de Corona-angst.

Ik kwam zelf een beetje klem te zitten in de hele situatie. Waar ligt mijn loyaliteit? Aan de ene kant moest ik soms zuchten over de strengheid waarmee de regels in Duitsland werden gehandhaafd. Aan de andere kant stoorde me de egocentrische nonchalance in NL steeds meer. Als in NL een minister zegt dat overmorgen de terrassen open mogen, dan gaan ze diezelfde avond nog open, als het moet met gasverslindende heaters. In Duitsland blijven ze steil doorgaan met handhaven tot uur U. En er wordt niet gemarchandeerd. In NL moest je even wapperen met je QR-code en dan was het “Ja hoor, gaat u maar zitten”. In Duitsland moet je in het rijtje bij de deur wachten en naast je QR-code je paspoort of ID laten zien. Altijd. Overal. En bij de Appleshop in Oberhausen keken ze me zelfs meewarig aan toen ik die ID, op mijn nieuwe IPhone nota bene, als fotootje liet zien. Of ik aub het echte pasje kon tonen. Alles ongelooflijk vriendelijk, efficiënt en professioneel, dat dan weer wel.

Uiteindelijk heb ik me geconformeerd aan de Duitse mores, vooral onder de indruk van het feit dat in die twee jaar de besmettingscijfers in D steevast de helft tot soms een vijfde waren van die in NL. En dus draag ik, als het druk is, ook na vandaag bij de Jumbo een mondkapje. Eén ding weet ik dan zeker. Bij de kassa word ik in het Duits aangesproken.

(Cartoon: © POLO)

Waldorf en waterpas

Hi Ernst,

Alan Parsons, ja geweldig! Ik bestel net ‘Out of the Blue’ op CD van The Electric Light Orchestra (E.L.O.) Er hangt hier sinds 1 januari de Beatles scheurkalander (nostalgie!) en daar noemde John Lennon Jeff Lynne vanwege dit album ‘de enige waardige opvolger van de Beatles’. Dus meteen besteld als CD, want te lang niet gehoord en ik kan maar geen vrienden worden met Spotify en consorten. Gisteravond wilde ik wat beluisteren bij Apple Music en niets wilde werken. Bleek vanmorgen dat Apple een storing had. OK, kan gebeuren. Maar er is altijd wat. Een CD pak je en het knalt uit de speakers.

Bedankt voor de tip maar ik kan je garanderen dat onze wastafel perfect waterpas hangt! Je kent Hans, onze klusjesman. Waterpasser wordt het niet, Ernst! Maar je herinnert hier fijntjes aan één van de weinige dieptepunten in onze vriendschap, die ik hier met schaamte moet uitleggen. In 2009 richtten Verena en ik onze eerste galerie/studio in aan het Hahnenpatt 15a in Suderwick. Ernst en Janny hebben daarbij enorm geholpen. Zo was Ernst in zijn eentje een flink deel van de dag bezig ons beamerscherm op te hangen, terwijl Verena en ik gezellig aan het inkopen waren. Ik kom binnen en zie dat scherm en zeg, lompe Haagse lul die ik soms kan zijn: “Goedemiddag Ernst, dank je wel maar hij hangt scheef hoor!” Ernst werd heel rood maar hield zich in. Heel knap eigenlijk. Waterpas erbij. Natuurlijk hing het scherm recht maar liep het plafond vreselijk scheef. Nogmaals excuus Ernst, hier voor het oog van heel de wereld!

Als fotograaf heb ik ooit iets dergelijks meegemaakt. Ik maakte in 1993 in opdracht van de Rijksgebouwendienst een boekje over het monumentale en toen fris gerenoveerde pand Herengracht 380 in Amsterdam waar het NIOD (vml. RIOD) zijn intrek ging nemen. Ik fotografeerde o.a. een fraaie gang. Met de analoge Hasselblad uiteraard. Toch bepaald geen speelgoedcamera.

Maar de volgende dag schrok ik behoorlijk toen ik de ontwikkelde films op de lichtbak bekeek. Eén van de muren stond krom! Vertekening van de lens wellicht? Meewarig boog mijn toenmalige compagnon zich over de dia’s en zei: “Dat komt door die groothoeklens die jij gebruikt. Het nieuwe type is veel beter!” Het waren de tijden dat we goed verdienden met fotograferen en zoiets kon ik natuurlijk niet op me laten zitten, dus spoorslags naar Capi-Lux Vak in Amsterdam voor een nieuwe Carl-Zeiss Distagon 4.0/40mm. Na inruil van de oude moest ik toch nog 3.500,- Gulden aftikken. Maar ik was wel vlakbij de Herengracht en kon de lens onmiddellijk uitproberen. De volgende dag als een speer naar het laboratorium om de nieuwe opnamen te bekijken. En Gdvrdegdvr, de muur stond nog steeds even krom!

Compagnon er weer bij. Grote vraagtekens boven onze hoofden. En samen naar de Herengracht. En wat daar niet zo opviel maar er op de foto wel uitsprong: de muur was krom! Die lens heb ik overigens nog steeds maar gebruiken doe ik hem niet meer. Ik heb dan ook besloten hem op Ebay te zetten. Want daar brengt hij – gebruikt – tussen de 1.500 en 2.000 Euro. Met beleggen had ik ooit minder succes!

(Cartoon: © Dirkjan)